ای کاش هر کسی وظیفه داشت نیم ساعت از روز رو به "خودش" اختصاص بده. بررسی کنه ابعاد وجودیش رو، چگالی حضورشو؛ حال دلش رو جست و جو کنه. واسه خودش معانی مفاهیم رو مرور کنه ببینه چه قدرشون ساخته و پرداخته ی اجتماعن و چه قدرشون زاییده ی خودش. چی باعث شده نادیده بگیریم چنین ضرورتی رو؟ روزمرگی یا عادت یا فشار های دیگه؟

آنتروپی بزرگترین معمای هستیه. چه طوری میشه راجع به تمایل به نظم یا بی نظمی نظر داد؟ شاید درباره ی کاینات بشه اما درباره ی من نه. تعریف نظم چیه؟ هر چیز سر جای خود؟ ترتیب اجزا بر اساس منطق؟ به نظرم برا